Henryk Stażewski był pionierem sztuki abstrakcyjnej w Polsce. Już w latach 20. należał do grona twórców poszukujących nowych form wyrazu, niezależnych od przedstawienia rzeczywistości. Współpracował z ugrupowaniami Blok, Praesens i a.r., które wprowadzały do polskiej sztuki idee konstruktywizmu, łącząc sztukę z architekturą, nauką i życiem codziennym. Był bliskim współpracownikiem Władysława Strzemińskiego i Katarzyny Kobro - razem tworzyli wizję sztuki jako dziedziny opartej na racjonalnych zasadach, harmonii i analizie przestrzeni.

Reliefy i język abstrakcji
Najbardziej rozpoznawalną częścią jego dorobku są reliefy - kompozycje przestrzenne balansujące między malarstwem a rzeźbą. W tych pracach Stażewski analizował relacje między kolorem, światłem i przestrzenią. Dla niego kolor nie był ozdobą - był strukturą, energią, nośnikiem intelektualnego napięcia. Artystai rozwijał język abstrakcji jako narzędzie obiektywnego poznania świata, opierając się na zasadach optyki, psychologii koloru, matematyki i logiki.

Myśliciel i mentor
Po II wojnie światowej pozostał wierny abstrakcji, mimo dominacji sztuki socrealistycznej. W latach 60. i 70. był duchowym patronem młodych artystów skupionych wokół warszawskiej Galerii Foksal, m.in. Tadeusza Kantora, Edwarda Krasińskiego. Jego pracownia przy ul. Solidarności w Warszawie (wówczas Al. Świerczewskiego) była miejscem spotkań, rozmów i eksperymentów artystycznych — swoistym laboratorium nowoczesności.

Dziedzictwo
Henryk Stażewski to artysta, który uczył widzenia przez formę. Jego sztuka, pozornie chłodna, kryje głęboki humanizm – wiarę w porządek, logikę i światło jako źródło sensu. Dziś jest uznawany za jednego z klasyków europejskiej abstrakcji geometrycznej, a jego prace znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Narodowego w Warszawie, Centre Pompidou w Paryżu i Museum of Modern Art w Nowym Jorku.

OKP serdecznie zaprasza, to wydarzenie, którego naprawdę nie można ominąć!